Zygmunt Szafranowski
Biografia
Zygmunt Szafranowski urodził się 20 lutego 1893 w Suwałkach jako syn Konstantego i Marii z d. Grockiej. W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, służył w 4 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady. Od 2 grudnia 1915 awansował na chorążego, a później na podporucznika. Podczas bitwy pod Konarami czasowo dowodził plutonem 3 kompanii; dwukrotnie ranny. Po klęsce przysięgowym internowany w obozie Szczypiorno, następnie był przetrzymywany przez Niemców w obozach w Havelbergu, Rastadt i Werl.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany na kapitana i objął stanowisko dowódcy II batalionu w 8 Pułku Piechoty Legionów. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej, a w 1920 brał udział w walkach o Latgale. Od 16 sierpnia do 2 października 1920 był dowódcą 8. Pułku Piechoty Legionów; za czyny wojenne odznaczony Orderem Virtuti Militari.
W okresie międzywojennym awansował na majora z dniem 1 czerwca 1919. Od 1923 do 26 kwietnia 1928 pełnił funkcję zastępcy dowódcy 73. Pułku Piechoty w Katowicach. Został awansowany na podpułkownika od 1 stycznia 1928 i objął stanowisko w 10. Pułku Piechoty w Łowiczu, a następnie był zastępcą dowódcy 25. Pułku Piechoty w Piotrkowie. W 1933-1935 służył w Powiatowej Komendzie Uzupełnień w Poznaniu i Kałusznie, a w 1935-1938 kierował Komendą Uzupełnień Białystok, która w 1938 przekształciła się w Komendę Rejonu Uzupełnień Białystok.
We wrześniu 1939 był najstarszym stopniem oficerem w Białymstoku; z kapitanem Tadeuszem Kosińskim zorganizował obronę miasta, formując batalion marszowy 42. Pułku Piechoty oraz Batalion Wartowniczy nr 33. Dowodził obroną Białegostoku podczas kampanii wrześniowej, a siedziba sztabu mieściła się w Pałacu Chaima Nowika przy ul. Lipowej 35.
Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 został internowany na Litwie, następnie aresztowany przez Sowietów i osadzony w Kozielsku. 2 lipca 1940 trafił do obozu NKWD w Griazowcu. Po zawarciu umowy Sikorski–Majski 30 lipca 1941 wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Od 16 października 1941 do 31 października 1942 dowodził 16. Pułkiem Piechoty (późniejszym 16. Lwowskim Batalionem Strzelców) w strukturze 6. Lwowskiej Dywizji Piechoty; w czasie ewakuacji Armia Polska prowadziła działania w kierunku Iraku i Iranu. Szafranowski był oficerem Polskich Sił Zbrojnych.
Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 1 maja 1973 w Londynie.