Władysław Dąbrowski

Władysław Dąbrowski urodził się 19 kwietnia 1892 w Suwałkach, w rodzinie Adolfa Dąbrowskiego, rosyjskiego generała majora kawalerii, i Leontyny z Kozłowskich. Był młodszym bratem Jerzego Dąbrowskiego. Kształcił się w Korpusie Kadetów w Petersburgu, następnie w kawaleryjskiej szkole w Jelizawetgradzie, którą ukończył 6 lipca 1911 roku w stopniu korneta i został przydzielony do 2 Kurlandzkiego pułku lejb-ułańskiego.

Podczas I wojny światowej Władysław Dąbrowski wyruszył jako porucznik lejb-ułanów. Później, za jego zgodą, został przeniesiony do piechoty; dowodził kompanią i batalionem 10 pułku strzelców turkiestańskich, a następnie oddziałem motocykli przy 2 Dywizji Kawalerii. Awansował kolejno na porucznika (10 września 1914), sztabsrotmistrza (4 lutego 1916) i rotmistrza (10 października 1917).

25 listopada 1917 r. porzucił służbę w armii rosyjskiej i na czele 85 kawalerzystów Polaków dotarł do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego, gdzie brał udział w formowaniu 3 pułku ułanów. 14 lutego 1918 r. został mianowany dowódcą 5 szwadronu tegoż pułku. Będąc w I Korpusie, od 12 grudnia 1917 do 24 czerwca 1918 r. brał udział we wszystkich jego walkach z bolszewikami. Po demobilizacji w 1918 r. przybył do majątku Podolszczyzna i samodzielnie formował obronę powiatu dziśnieńskiego, broniąc go przed bolszewikami.

25 listopada 1918 r. rotmistrz Władysław Dąbrowski zgłosił się do dowódcy Samoobrony Kresowej Władysława Wejtki i otrzymał nominację na dowódcę konnego oddziału Samoobrony Ziemi Wileńskiej. 30 listopada 1918 stanął na czele formującego się szwadronu, a 25 grudnia został mianowany dowódcą Pułku Ułanów Wileńskich. Podczas wyzwalania Wilna z rąk Niemców i bolszewików objął dowodzenie nad wszystkimi oddziałami walczącymi w mieście, a następnie prowadził działania, które doprowadziły do zdobycia Brześcia Litewskiego. W pierwszych dniach stycznia 1919 r. jako dowódca garnizonu Wilna kontynuował walki z bolszewikami.

6 stycznia 1919 r., po wycofaniu się oddziałów polskich, Dąbrowski nie zgodził się na złożenie broni Niemcom i na czele dwóch szwadronów jazdy (pod dowództwem jego brata) i batalionu strzelców sformowanych w Wileński Oddział Wojsk Polskich rozpoczął słynny marsz do Brześcia. 13 lutego 1919 r. doszło do połączenia z regularnymi wojskami polskimi. Oddział brał udział w walkach pod Różaną, zdobył Prużany, Brześć Litewski, dotarł do Pińska i Baranowicz; marsz kontynuował w kierunku Nieświeża, utrzymując wysoką skuteczność mimo skromnych sił.

Podczas formowania grupy operacyjnej dowodzonej przez majora Dąbrowskiego, 22 lutego 1919 r. awansował on na majora i objął dowództwo nad grupą. Dowodząc nią, brał udział w zdobyciu Bytenia, Janowa, Pińska i Baranowicz. W czerwcu 1919 r. oddział majora Dąbrowskiego stał się jednostką regularną: z kawalerii utworzono 13 pułk ułanów, a piechota dała początek Lidzkemu pułkowi strzelców (późniejszy 76 pułk piechoty). Dąbrowski objął dowództwo 13 pułku ułanów 19 czerwca 1919 r.

Na czele tego pułku, a od lata 1920 r. na czele 211 pułku ułanów, brał udział w kampanii przeciw bolszewickiej, walcząc m.in. pod Mołodecznem, Radoszkiewiczami, Kakowem, Mińskiem, Borysowem, Lepelem; z 211 pułkiem ułanów brał także udział w walkach pod Płockiem, Górą, Chorzelami, a w szarży zdobył most na Niemnie i miasteczko Druskieniki, Stołpcami i Kojdanowem. 15 października 1920 r. przeszedł z pułkiem do wojsk Litwy Środkowej i brał udział w bitwach z Litwinami pod Rykontami, Rudziszkami, Lejpunami, Mejszagołą i Szyrwintami. Z dniem 25 października 1921 roku został zdemobilizowany.

13 grudnia 1921 roku został powołany do służby czynnej i mianowany dowódcą 34 battalionu celnego. 27 września 1922 roku został komendantem 34 batalonu Straży Granicznej, a 20 lipca 1923 roku komendantem 31 batalonu Straży Granicznej. 25 października 1923 roku został powołany do służby czynnej i przeniesiony do 27 pułku ułanów na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego, a następnie kwatermistrza. 8 stycznia 1924 roku został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 53. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy. Posiadał przydział w rezerwie do 23 pułku ułanów w Wilnie. 27 października 1925 roku został przeniesiony do 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego. 31 maja 1926 roku zwolniony został z czynnej służby. Zmarł 21 października 1927 roku i pochowany na cmentarzu żołnierskim na terenie majątku Podolszczyzna koło Hermanowicz, należącego do jego siostry Marii Szyryn.

Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5378 – 25 kwietnia 1922; Krzyż Walecznych czterokrotnie; Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej – 3 marca 1926.