Wiktor Jaśkiewicz
Biografia
Wiktor Jaśkiewicz urodził się w Suwałkach 1 kwietnia 1912 roku (według metryki; matka podaje 6 marca 1912). Był synem Jana i jednym z trzynastorga rodzeństwa.
Ukończył szkołę średnią w Suwałkach i w 1931 zdał maturę. Od 1931 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie w 1935 uzyskał dyplom magistra na podstawie pracy Zasady prawa układowego, prowadzonej pod kierunkiem prof. Bronisława Stelmachowskiego. Następnie odbywał służbę wojskową, a po rekrutacji został asystentem wolontariuszem przy Katedrze Prawa i Procesu Karnego UP. W okresie międzywojennym pełnił także funkcję kierownika referatu w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu (1938–1939).
W wojnie obronnej Polski w 1939 dowodził plutonem w II baterii haubic w 14. Dywizjonie Artylerii Ciężkiej, który brał udział w bitwie pod Kutnem. Po rozbiciu jednostki uciekł i wrócił ok. 25 września 1939 do Poznania. Pod okupacją hitlerowską od 1940 pracował jako robotnik w niemieckiej firmie budowlanej. W 1941 dzięki poparciu hr. Aleksandra Zamojskiego został zatrudniony przez Pełnomocnika Rady Głównej Opiekuńczej na dystrykt lubelski w Janowie Lubelskim w charakterze referenta organizacyjnego – inspektora. Od 1942 do wiosny 1944 był wychowawcą 14-letniego Adama Zamojskiego w majątku Kozłówka.
Po zakończeniu wojny powrócił do pracy w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu. W 1945 objął stanowisko dyrektora gabinetu Ministra Ziem Odzyskanych. W 1948 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do PZPR. 8 września 1947 otrzymał nominację na wojewodę olsztyńskiego. W okresie sprawowania tej funkcji był przewodniczącym Klubu Inteligencji Pracującej w Olsztynie, wykładał również wstęp do nauk prawnych i logikę w Studium Administracyjno-Prawnym, będącym filią Wydziału Prawa Uniwersytetu Toruńskiego. Po odwołaniu z funkcji wojewody w 1948 został dyrektorem administracyjnym na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1950 obronił pracę doktorską pt. Przebudowa ustroju administracyjnego w Polsce Ludowej i został zastępcą profesora w Katedrze Prawa Administracyjnego UAM. W 1955 otrzymał tytuł docenta, w 1962 – profesora nadzwyczajnego, zaś w 1968 – profesora zwyczajnego.
W latach 1951–1955 pełnił obowiązki prorektora ds. nauczania Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, 1955–1956 – prorektora ds. ogólnych. Od 1955 do 1961 był kierownikiem Katedry Prawa Pracy, a od 1974 do 1982 dyrektorem Instytutu Administracji i Zarządzania. Jednocześnie od 1961 do 1963 sprawował funkcję dziekana Wydziału Ogólnoekonomicznego w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu. Od 1963 roku był członkiem Komitetu Nauk Prawnych PAN. Od 1965 członek Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych PAN. Brał udział w przygotowaniach tekstu kodeksu pracy z 1974 oraz ustaw dotyczących stosunków pracy w służbach publicznych. W latach 1970–1974 prowadził pierwsze w Polsce stacjonarne studium doktoranckie z zakresu prawa pracy. Zorganizował II Konferencję Katedr i Zakładów Prawa Pracy, która odbyła się w ośrodku UAM w Kołobrzegu w 1967. W latach 1950–1981 był prezesem Zarządu Regionalnego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Poznaniu.
W 1982 zakończył pracę na UAM i przeszedł na emeryturę. W 1984 przeniósł się z Poznania do Augustowa. Na zaproszenie prof. dr. Andrzeja Stelmachowskiego kierownika Katedry Zespołowej Prawa Cywilnego Uniwersytetu Warszawskiego filia w Białymstoku, w latach 1988–1994 prowadził zajęcia i kierował Zakładem Prawa Pracy.
Do jego zainteresowań należało malarstwo i muzyka (uczył młodzież w Kozłówce tańczyć poloneza i mazura).
Od marca 1939 był mężem Kwiryny z Niemczewskich (1913–1984), ojciec trzech córek: Ewy (ur. 1940), Anny (ur. 1944) i Barbary (ur. 1947). 18 stycznia 1986 ożenił się ponownie z Otylią Prytycką.
Zmarł w Poznaniu, pochowany na cmentarzu św. Jana Vianneya (kwatera św. Łukasza-15-20).