Wacław Roman Jagas
Biografia
Wacław Roman Jagas urodził się 5 grudnia 1922 roku w Suwałkach. Syn Alfreda i Róży. W 1940 wraz z rodziną wywieziony na Syberię, pracował przy wyrębie lasu. W 1943 roku został zmobilizowany do 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. W sierpniu 1943 ukończył Szkołę Podchorążych tej dywizji w Sielcach nad Oką i jako dowódca plutonu uczestniczył w bitwie pod Lenino. Walczył na prawym skrzydle wprowadzonych do akcji sił dywizji. Następnie pod Smoleńskiem przygotowywał podoficerów dla nowo tworzącej się 3. Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta. Po ukończeniu wyższej szkoły strzeleckiej w Sołniecznogorsku uczestniczył w pracach organizacyjnych przy formowaniu pod Berdyczowem 1. Brygady Piechoty Zmotoryzowanej 1. Korpusu Pancernego, pełniąc funkcję dowódcy 1 kompanii strzeleckiej. W trakcie ofensywy 2. Armii Wojska Polskiego na odcinku Nysy Łużyckiej dowodził kompanią desantową na czołgach – brał udział w forsowaniu Nysy, uczestniczył w walkach pod Budziszynem i nad Sprewą aż do Drezna. Szlak bojowy ukończył nad Łabą, a następnie uczestniczył w wyzwalaniu północno-zachodniej części Czechosłowacji.
Po zorganizowaniu batalionu ochrony granicy z Czechosłowacją, stacjonującego pod Głubczycami w 1946, jako dowódca grupy manewrowej WOP brał udział w walkach z UPĄ w rejonie Baligrodu.
Po ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego WP im. gen. Karola Świerczewskiego w 1951 pełnił szereg funkcji dowódczych, sztabowych i w szkolnictwie wojskowym Wojska Polskiego. Był kolejno dowódcą 21. Dywizji Piechoty w Lidzbarku Warmińskim (1953–1955), szefem sztabu 8. Korpusu Armijnego w Olsztynie, szefem Zarządu Organizacyjnego Sztabu Generalnego WP (1957–1965), zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych (1965–1969), attaché wojskowym, morskim i lotniczym Ambasady PRL w Moskwie (1969–1973), zastępcą komendanta Akademii Sztabu Generalnego WP do spraw liniowych (1973–1978) oraz prezesem masowej organizacji paramilitarnej – Ligi Obrony Kraju (1978–1982).
Na stopień generała brygady awansował w lipcu 1960, a na stopień generała dywizji w październiku 1974. W latach 1982–1986 był zastępcą Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej do spraw szkolenia poza wojskiem. Był wówczas zastępcą gen. broni Tadeusza Tuczapskiego. Od 1986 roku przebywał w dyspozycji MON. 30 marca 1988 przeszedł w stan spoczynku w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego (65 roku życia).
Służył w Wojsku Polskim przez 45 lat, z czego 28 lat w stopniu generalskim. Działał społecznie jako długoletni prezes Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego; w latach 1984–1985 – przewodniczący Rady Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa; od maja 1985 do 1990 był członkiem Prezydium Zarządu Głównego ZBoWiD; w latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera FII-11-12).
Życie prywatne: Oboje jego rodzice zmarli na Syberii. Miał brata Henryka, siostrę Marię, która była w Ravensbrück, oraz siostrę Krystynę. Mieszkał w Warszawie. Z żoną Aliną z domu Dominiewską miał córkę i syna.