Rudolf Dzipanow
Biografia
Rudolf Dzipanow urodził się 19 września 1921 roku w Suwałkach jako syn Jana i Natalii z Bydelskich. Przed wojną ukończył gimnazjum w Suwałkach; we wrześniu 1939 roku był wicemistrzem Polski juniorów w łyżwiarstwie szybkim i brał udział w działaniach wojennych jako junak Przysposobienia Wojskowego.
W latach 1939–1944 ukrywał się na Lubelszczyźnie, pracował w gospodarstwie rolnym i brał udział w działaniach Armii Krajowej oraz Batalionów Chłopskich. W sierpniu 1944 roku wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego, ukończył dywizyjną szkołę podoficerską w 4 samodzielnym batalionie szkolnym i od grudnia 1944 jako dowódca plutonu fizylierów 1. kompanii 11 Pułku Piechoty przeszedł szlak bojowy 4. Dywizji Piechoty od Warszawy, przez Wał Pomorski, do Kołobrzeża. W bitwie pod Kołobrzegiem został ranny w nogę.
Po leczeniu został skierowany na szkołę oficerską, ukończył ją w sierpniu 1945 i awansował na podporucznika. Dowodził kolejno plutonem i kompanią, a w 1947 ukończył kurs oficerów sztabu wielkich jednostek w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Po ukończeniu kursu był dowódcą I batalionu w 36 Pułku Piechoty w Łowiczu, a następnie oficerem taktyczno-wyszkoleniowym w sztabie 34 Pułku Piechoty w Łodzi. W 1956 roku ukończył Akademię Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie.
W latach 1954–1963 był zastępcą szefa Katedry Taktyki Ogólnej i Sztuki Operacyjnej w Akademii Wojskowo-Politycznej i Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego. W latach 1963–1965 był zastępcą szefa Wojskowego Instytutu Historycznego. Od marca 1965 do marca 1967 był szefem Zarządu III Operacyjnego OTK Sztabu Generalnego WP. W 1966 został mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu 10 października 1966 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Edward Ochab.
Od maja 1967 zastępca szefa Sztabu Generalnego WP-szef Sztabu Planowania Rozwoju Obronnego Kraju; po przekształceniu w lipcu 1969 Sztabu Planowania Rozwoju Obronnego Kraju w Sekretariat KOK był szefem Sekretariatu Komitetu Obrony Kraju. W maju 1970, w wyniku konfliktu ze swoim bezpośrednim przełożonym, gen. broni Grzegorzem Korczyńskim, został zawieszony w czynnościach służbowych, a we wrześniu 1970 decyzją ministra obrony narodowej przeniesiony na etatowo niższe stanowisko zastępcy dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej Kraju. Na tym stanowisku pozostawał do grudnia 1975.
W październiku 1973 powierzono mu funkcję zastępcy przewodniczącego delegacji PRL do spraw wojskowych w Polskiej Misji w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Wietnamie; 7 października 1973 uzyskał w Wojskowej Akademii Politycznej stopień doktora nauk humanistycznych z dziedziny historii wojen. Jego promotorem był prof. dr hab. Stanisław Herbst. Od grudnia 1975 do marca 1978 był szefem Zespołu Naukowego w Sztabie Generalnym WP. W marcu 1978 roku został komendantem Wojskowego Instytutu Historycznego im. Wandy Wasilewskiej. W listopadzie 1981 roku mianowano go pełnomocnikiem Ministra Obrony Narodowej - szefem Delegatury MON przy Polskiej Akademii Nauk (funkcję tę sprawował do października 1986 roku).
W okresie stanu wojennego w Polsce (1981–1983) był pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju – komisarzem wojskowym w Polskiej Akademii Nauk.
5 listopada 1986 został pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z przejściem w stan spoczynku, co nastąpiło formalnie 9 stycznia 1987 ze względu na osiągnięcie ustawowej granicy wieku.
W maju 1985 był przewodniczącym polskiej delegacji podczas obrad Rady Gospodarczej i Społecznej ONZ z okazji 40 rocznicy zakończenia II wojny światowej; w 1987 roku wszedł w skład prezydium polskiej sekcji ruchu „Emerytowani Generałowie na rzecz Pokoju i Rozbrojenia”. Był członkiem Rady Naczelnej ZBoWiD, przewodniczącym Komisji Historycznej Zarządu Głównego ZBoWiD i prezesem Środowiska Kombatantów 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego. W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.
Zmarł 23 kwietnia 2013 roku i został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach (kwatera FIII-5-6).