Romuald Kazimierz Minkiewicz
Biografia
Romuald Kazimierz Minkiewicz urodził się 27 stycznia 1878 w Suwałkach jako syn urzędnika skarbowego Kazimierza i Karoliny z Michałowskich. Ukończył Gimnazjum w Mariampolu na Suwalszczyźnie w 1895 roku i wyjechał do Petersburga, gdzie studiował nauki przyrodnicze na tamtejszym uniwersytecie. Od 1898 działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, za co dwukrotnie był aresztowany. W 1900 złożył dyplom ukończenia nauki i przeniósł się na Uniwersytet w Kazaniu, gdzie przez four lata był asystentem w Katedrze Zoologii i Anatomii Porównawczej. Prowadził badania hydrobiologiczne w stacji słodkowodnej w Bołogoje, a następnie w słonowodnych w Sewastopolu, Banyuls-sur-Mer i Villefranche-sur-Mer. W 1904 obronił pracę doktorską i wyjechał do Warszawy, gdzie uczestniczył w walkach rewolucyjnych, został aresztowany i uwięziony w Cytadeli. Uwolniony z braku dowodów wyjechał do zaboru austriackiego, a następnie do Francji, a następnie do Belgii. Od 1905 przez rok pracował ponownie w stacji Villefranche-sur-Mer, a następnie przebywał w Roscoff w Monako, a następnie w Paryżu i Brukseli. W 1917 przeniósł się do Warszawy, gdzie przez rok był zatrudniony w Zakładzie Fizjologii Towarzystwa Kursów Naukowych. Od listopada 1918 pracował naukowo w utworzonym i kierowanym przez siebie Zakładzie Biologii Ogólnej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Minkiewicz walczył o wolność myśli, w jego zakładzie znalazło się wielu Żydów.
W Instytucie Biologii Doświadczalnej im. Nenckiego był (1926–1931) przewodniczącym, skarbnikiem (1934) i członkiem prezydium (1920–1939). W 1920–1924 współorganizował z pierwszą polską Stację Hydrobiologiczną Instytutu Nenckiego na Wigrach. Zajmował się etologią zwierząt i fizjologią percepcji.
Współzałożył (1920) Stowarzyszenia Wolnomyślicieli Polskich, w 1921 zabiegał wraz z Bolesławem Bierutem o utworzenie bezwyznaniowej gminy w Warszawie (był przez krótki czas jej przewodniczącym). Założył organ Stowarzyszenia Wolnomyślicieli Myśl Wolna, którą redagował (1922).
Minkiewicz zajmował się także literaturą: debiutował jako poeta w 1903, ogłaszając utwór Smutna bajka, Kołysanka robotnicza; swe wiersze i dramaty w stylistyce młodopolskiej publikował w różnych czasopismach: Krytyka, Myśl Wolna, Życie Wolne, Ogniwo, Przedświt, Sfinks, Trybuna, Naprzód, Nowa Gazeta, Robotnik, Wszechświat. Jego dramaty o charakterze baśniowo-symbolicznym lub realistyczno-satyrycznym nie znalazły uznania i nie były wystawiane.
Zmarł na skutek postrzału w kolano podczas walk powstańczych, został pochowany na Cmentarzu Czerniakowskim w kwaterze IX.