Michał Kirkor

Urodzony w 1871 roku w Suwałkach Michał Kirkor był lekarzem, taternikiem i działaczem turystycznym. W 1891 r. rozpoczął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. W 1892 r. za działalność polityczną i niepodległościową został zesłany na Sybir, do guberni permskej na Ural, razem z rodzeństwem Dymitrem i Heleną oraz ich opiekunką i ciotką Celiną Kirkorową (żoną Adama). Zofia Grabska – siostra Władysława i Stanisława, późniejsza żona Dymitra, również była z nimi.

Po powrocie z zesłania w latach 1895–1905 mieszkał w Krakowie. Ukończył medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim i w latach 1898–1904 był asystentem profesorów Napoleona Cybulskiego i Bronisława Kadery przy Katedrze Fizjologii. W 1905, z powodu gruźlicy płuc, zamieszkał w Zakopanem. Początkowo pracował jako lekarz w sanatorium Dłuskich w Kościelisku, później, do śmierci, przebywał tam jako pacjent. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Bratnia Pomoc, na bazie którego otwarto sanatorium dla niezamożnej młodzieży akademickiej dotkniętej gruźlicą.

W 1899 został członkiem Towarzystwa Tatrzańskiego, w którym w latach 1902–1906 pełnił funkcję członka zarządu (w latach 1903-1905 skarbnika). Przyczynił się do powstania Sekcji Narciarskiej TT. W tym czasie dużo chodził po Tatrach, m.in. z Kazimierzem Tetmajerem. Osobiście zajmował się z ramienia TT znakowaniem pierwszych szlaków turystycznych. W 1901 r. poprowadził w Tatry wycieczkę członków krakowskiego „Sokoła” i opisał ją jako Wycieczka na Łomnicę (1901).

W 1902 r. dokonał (w towarzystwie pierwszego zdobywcy, Kazimierza Brzozowskiego) drugiego wejścia żlebem pomiędzy Giewontem a Małym Giewontem od strony Doliny Strążyskiej, zwanym obecnie Żlebem Kirkora. Wtedy wyznakował również ten szlak.

Grób Kirkora znajduje się na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem (kw. L-II-6). Na tablicy nagrobnej figuruje data 20 stycznia 1907.