Ludwik Szaciński de Rawicz

Urodził się w Suwałkach jako czwarte z dziesięciorga dzieci Feliksa i Józefy z domu Frydrych. Rodzina Szacińskich przybyła do Suwałk z miejscowości Wierzbołówna na Litwie. Ludwik został wysłany do Szkoły Kadetów w Warszawie, w której przebywał do wybuchu powstania styczniowego. Brał udział w walkach. Za zasługi uzyskał stopień porucznika kawalerii. Podczas ucieczki z rosyjskiego więzienia został ranny w nogę. Zbiegł za granicę. Przez rok wędrował po Europie, prawdopodobnie odwiedził Wiedeń, Paryż i Szwajcarię. Wraz z młodszym bratem Kazimierzem i przyjaciółmi – Władysławem Strutyńskim i Michałem Wielgoławskim – dotarł do Christianii w Norwegii.

Dzięki talentowi i umiejętności nawiązywania kontaktów towarzyskich stosunkowo szybko stał się najbardziej poszukiwanym fotografem w mieście. 9 września 1871 roku ożenił się z córką rybaka, Hulda Hansen. Miał syna Stanniego.

Ludwikowi Szacińskiemu przypisuje się powołanie Norweskiego Towarzystwa Fotograficznego oraz Związku Zawodowego Fotografów, których był przewodniczącym. W 1882 roku otrzymał norweskie obywatelstwo. W 1888 roku otrzymał stanowisko Królewskiego Fotografa. W jego atelier przy ulicy Karl Johansgata 4 fotografowali się m.in. członkowie rodziny królewskiej, szwedzka arystokracja i artyści. Szaciński współpracował także z policją. Robił portrety zatrzymanych prostytutek.

Za swoje prace zdobył nagrody m.in. w Paryżu, Wiedniu, Dreźnie, Filadelfii i Christianii. Był miłośnikiem polowań i łowienia ryb. Należał do norweskiego Towarzystwa Łowieckiego.

8 lipca 1894 roku popełnił samobójstwo w domku myśliwskim na wyspie Ormøya. Pochowano go z honorami. Po śmierci męża Hulda Hansen dalej prowadziła jego atelier. Firma działała do 1914 roku.