Lucjan Marceli Małachowski

Lucjan Marceli Małachowski urodził się 16 czerwca 1891 roku w Suwałkach, w rodzinie Jana. W latach 1912–1914 należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego w Belgii.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i w szeregach 5 baterii II dywizjonu 1 Pułku Artylerii brał udział w walkach na Podhalu pod koniec 1914 roku. W szeregach 3 dywizjonu artylerii konnej, w stopniu porucznika, brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej; za czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari.

Po wojnach został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 roku, jako oficer 7 dywizjonu artylerii konnej z Poznania, był odkomenderowany na studia na Politechnice Warszawskiej. W 1924 roku, jako oficer nadetatowy 4 dywizjonu artylerii konnej z Suwałk, służył w Zbrojowni nr 2. W 1925 roku przeniesiony z 4 dak do Okręgowego Zakładu Uzbrojenia nr 1, z pozostawieniem na stanowisku w Zbrojowni nr 2. Został awansowany na stopień kapitana uzbrojenia ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W 1928 roku był oficerem artylerii w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia. Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931, a przed 1930 uzyskał tytuł inżyniera. Do 1939 roku był przypisany do adresu Mokotowskiej 54 w Warszawie. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 3. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Instytucie Technicznym Uzbrojenia w Warszawie na stanowisku zastępcy kierownika instytutu.

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku kampanii wrześniowej i przedostaniu się na Zachód został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. W stopniu podpułkownika był szefem służby uzbrojenia 3 Brygady Kadrowej Strzelców od 13 września 1940.