Jerzy Dąbrowski
Biografia
Jerzy Dąbrowski urodził się 29 kwietnia 1889 w Suwałkach jako syn rosyjskiego generała-majora kawalerii Adolfa i Leontyny z Kozłowskich. Był starszym bratem Władysława Dąbrowskiego. Ukończył szkołę realną w Wyborgu i Instytut Mierniczy w Moskwie. W 1910 odbył obowiązkową służbę wojskową. Po wybuchu I wojny światowej służył w Armii rosyjskiej; w 1914 awansował na chorążego, a w październiku na podporucznika. Walczył na froncie w kawalerii, a następnie dowodził eskadrą w lotnictwie.
Po rewolucji lutowej 1917 przeszedł do Naczpolu w Sankt Petersburgu. W październiku 1918 razem z bratem Władysławem wstąpił do Samoobrony Wileńskiej, broniącej Wileńszczyzny przed bolszewikami. Zorganizował ochotniczy szwadron kawalerii, który z czasem przekształcił się w Pułk Ułanów Wileńskich; bracia objęli dowództwo formacji. W latach 1919–1920 brał udział w walkach obronnych na Antokolu i wojenach partyzanckich na Grodzieńszczyźnie i Wileńszczyźnie.
W czerwcu 1920 oddział przekształcił się w regularne Wojsko Polskie; Jerzy objął stanowisko zastępcy dowódcy 13. pułku ułanów, a następnie w 211. pułku ułanów dowodzonego przez jego brata. Uczestniczył w walkach z Litwinami pod Rykontami, Rudziszkami, Lejpunami i Mejszagołą. Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w kawalerii i awansował na podpułkownika, pełniąc funkcje inspektora koni i dowódcy szwadronu, a w 1939 r. dowodził 110. rezerwowym pułk Ułanów w składzie Brygady Rezerwowej Kawalerii Wołkowysk.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. prowadził pułk w rejonie Grodna i Niemna, a po odłączeniu od brygady kontynuował marsz na Litwę. Został aresztowany przez NKWD po okupacji Litwy przez ZSRR; z powodu zasług w walkach z bolszewikami w latach 1919–1920 został skazany na karę śmierci i stracony w Mińsku w nocy z 16 na 17 grudnia 1940.