Henryk Podlaski
Biografia
Urodził się jako Hersz Podlaski, syn Mojżesza i Szpryncy Austern, w Suwałkach.
Od 1944 r. był oficerem śledczym i podprokuratorem Prokuratury 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty. W latach 1944–1945 pełnił stanowisko wiceprokuratora i zastępcy prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej WPO nr I w Warszawie, w stopniu podporucznika LWP. Wiosną 1945 r. jako oskarżyciel w procesie przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w Warszawie, podprokurator Henryk Podlaski zażądał kary śmierci dla ppłk Lucjana Szymańskiego.
W okresie 1945–1946 był naczelnikiem Wydziału II Naczelnej Prokuratury Wojskowej. W 1946 figurował jako szef Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Rzeszowie i był w stopniu majora. W okresie 1946–48 pełnił funkcję zastępcy naczelnego prokuratora wojskowego ds. szczególnych (w stopniu podpułkownika LWP). Odpowiedzialny był nie tylko za wydziały specjalne prokuratury, lecz także za sekcje tajne powołane przy sądach powszechnych. Oskarżał także w sądach tajnych, jawnie dyktując sędziom swoją wolę, domagał się usunięcia nieposłusznych i organizował jawne zebrania prokuratorów i sędziów.
W lutym 1948 r. ppłk Henryk Podlaski podpisał akt oskarżenia i doprowadził do wyroku śmierci na rotmistrza Witolda Pileckiego. W październiku 1948 r. przeniesiony został do rezerwy.
Od 1 listopada 1948 r. był dyrektorem Departamentu Nadzoru Prokuratorskiego w Ministerstwie Sprawiedliwości. W okresie od września 1950 r. do marca 1955 r. był zastępcą prokuratora generalnego PRL, a faktycznie pełnił w Prokuraturze Generalnej rolę wiodącą. Z tego okresu pochodzi jego publikacja na temat praworządności ludowej w świetle Konstytucji PRL.
Z informacji przekazanych przez Józefa Światło wynika, że Podlaski był zaufanym człowiekiem Romana Zambrowskiego, co dało mu pole do intryg i wyzyskiwania różnych spraw known to him. Podejmował działania systemowe wspierające nadzór organów bezpieczeństwa nad prokuraturą, a komisje powstałe po odwilży wskazywały na nadużycia i łamanie praworządności.
Podlaski został zwolniony z Prokuratury PRL w marcu 1955 r. Z czasem zaczął używać imienia Bernard. Dalsze losy Henryka vel Bernarda Podlaskiego są oficjalnie nieznane. W 1967 r. Zyta Podlaska uzyskała potwierdzenie zgonu męża, który miał nastąpić 31 grudnia 1956. W 1974 Zyta Podlaska wyemigrowała do Danii, gdzie zmieniła nazwisko na Jansen.
Był żonaty z Zytą Tołwińską (córka Stanisława Tołwińskiego, prezydenta Warszawy); miał córkę Swietłanę (ur. 1948) i syna Włodzimierza (ur. 1949).