Henryk Minkiewicz-Odrowąż
Biografia
Henryk Minkiewicz-Odrowąż urodził się 19 stycznia 1880 w Suwałkach. Był synem Kazimierza, urzędnika skarbowego, i Karoliny z Michałowskich, oraz bratem Romualda. W 1898 ukończył gimnazjum w Mariampolu, a następnie studiował nauki przyrodnicze w Petersburgu. W tym czasie związał się z Polską Partią Socjalistyczną. W 1902 przeniósł się do Krakowa, gdzie przez rok studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych, której również nie ukończył.
Po definitywnej rezygnacji ze studiów w 1904 poświęcił się działalności o charakterze niepodległościowym. Był m.in. członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego PPS i bliskim współpracownikiem Józefa Piłsudskiego. Działał w Organizacji Bojowej PPS, Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim. W 1909 wraz Kazimierzem Pużakiem wywołał wyrok śmierci na policyjnego prowokatora Edmund Tarantowicza w Rzymie. Po konflikcie z Piłsudskim w 1912 został usunięty z ZS i ZWC.
Wybuch I wojny światowej zastał go w Legionach Polskich. W sierpniu 1914 wstąpił do Legjonów Polskich i objął stanowisko dowódcy 1 kompanii 3 pułku piechoty. W trakcie służby awansował na podpułkownika i dowódcę 3 pułku. Brał udział w kampaniach karpackiej, bukowińskiej, besarabskiej i wołyńskiej. 6 lipca 1916 został ranny w bitwie pod Kostiuchnówką, a część pułku wzięto do niewoli przez Rosjan; zbiegł w czerwcu 1917.
W lipcu 1917 dołączył do Polskiej Siły Zbrojnej i 13 sierpnia mianowano go generałem brygady i dowódcą I Brygady Piechoty oraz komendantem Garnizonu Warszawa. W listopadzie 1918 kierował akcją rozbrajania niemieckich oddziałów i zajmował ważne obiekty, a następnie wstąpił do Wojska Polskiego i 29 listopada objął stanowisko zastępcy dowódcy Okręgu Wojskowego Przemyśl. 9 lutego 1919 objął dowództwo OK Przemyśl i Grupy operujące na linii Chyrów–Przemyśl–Mościska.
W latach 1918–1920 brał udział w walkach na froncie wschodnim. Najpierw dowodził grupami operacyjnymi i walczył z Ukraińcami, a następnie – jako dowódca 2 Dywizji Piechoty Legionów – z Armią Czerwoną podczas wojny polsko-bolszewickiej. 1 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu generała podporucznika. Uczestniczył w bitwie warszawskiej będąc od 25 lipca 1920 zastępcą Wojskowego Gubernatora Warszawy i dowódcą 1 Armii. Za wybitną postawę odznaczono go orderem wojskowym Virtuti Militari V klasy.
8 lipca 1921 objął dowództwo 4 Dywizji Piechoty we Włocławku. 1 maja 1922 roku został mianowany zastępcą dowódcy Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. 16 lutego 1925 roku prezydent RP mianował go dowódcą Korpusu Ochrony Pogranicza. 8 maja 1929 roku został zwolniony ze stanowiska. Po zwolnieniu mieszkał w Jamnie w powiecie brzeskim. Z dniem 30 września 1934 roku przeszedł na stan spoczynku.
Po wybuchu II wojny światowej i napaści ZSRR na Polskę został aresztowany w domu; przebywał w obozach Juchnowskim i Kozielsku, jako najwyższy rangą jeńiec. Dzięki autorytetowi stał się doradcą i opiekunem młodszych oficerów. Po rozpoczęciu rozładowywania obozu w kwietniu 1940 i na wieść o losie osadzonych, ukierunkował protesty oraz zorganizował sieć łączników wśród oficerów. Zginął najprawdopodobniej 9 kwietnia 1940 w Katyniu; pochowany w bezimiennych mogiłach.
Żył w związku małżeńskim z Marią Markowską, poetką i tłumaczką; ich związek był bezdzietny.