Adam Ignacy Koc
Biografia
Adam Ignacy Koc urodził się 31 sierpnia 1891 roku w Suwałkach w rodzinie z Podlasia. Jego dziadek, Leon, był powstańcem styczniowym, burmistrzem podsuwalskiego Filipowa i Sereja, a babka Waleria – kurierką Rządu Narodowego. Ojciec, Włodzimierz Koc (1848–1925), nauczał języków starożytnych i pracował w gimnazjum rządowym. Z jego małżeństwa z Heleną z domu Pisanko (1862–1894) na świat przyszło trzech braci: Adam Ignacy, Leon Wacław (1892–1954) oraz Stefan (1889–1908).
W 1899 rodzina przeniosła się do wynajmowanego mieszkania w Suwałkach, przy ulicy Krzywej 80. Od 1900 Koc uczył się w szkole elementarnej, a od 1901 w rosyjskim Gimnazjum Męskim w Suwałkach. W czasie nauki zajmował się działalnością niepodległościową: w 1905 był członkiem komitetu strajku szkolnego gimnazjalistów, a za działalność relegowano go ze szkoły. W 1906 rozpoczął naukę w Polskiej Prywatnej Siedmioklasowej Szkole Handlowej w Suwałkach; potem wyjechał do Krakowa, by podjąć studia uniwersyteckie, które kontynuował na Uniwersytecie Jagiellońskim, studiując polonistykę na Wydziale Filozoficznym (1909–1914).
Po wybuchu I wojny światowej, 10 sierpnia 1914, objął wraz z bratem dowództwo nad Związkami Strzeleckimi na terenach zaboru rosyjskiego i doprowadził do połączenia ZRMN z POW. Został członkiem Komendy Naczelnej POW, a na początku 1915 - również komendantem okręgu warszawskiego. W lutym 1915 awansował na podporucznika. Z powodu misji do Piłsudskiego przeszedł północną drogą kurierską do Finlandii, Szwecji i Danii; pod fałszywym nazwiskiem Adam Krajewski dotarł do Krakowa, gdzie złożył raport.
W czasie I wojny światowej wszedł w skład II batalionu 5. pułku piechoty „Zuchowaci” i w 1916 został ciężko ranny podczas bitwy pod Sitowiczami nad Stochodem. Po wyleczeniu wrócił do działalności w I Brygadzie, a w 1917–1918 kontynuował działalność konspiracyjną w POW. W 1918 objął Komendę Naczelną POW na terenie okupacji niemieckiej; w listopadzie 1918 brał udział w witanadaniu Józefa Piłsudskiego w Warszawie.
Po odzyskaniu niepodległości kontynuował służbę w Wojsku Polskim, awansując na kapitana w 1918 i na pułkownika w 1924. Był jednym z założycieli Towarzystwa Analfabetów w I Brygadzie oraz integralnym członkiem środowiska piłsudczykowskiego. W 1926 objął stanowisko szefa Wydziału Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych, a następnie prowadził działania związane z obozem piłsudczykowskim i pracą nad reorganizacją sił zbrojnych.
W drugiej połowie lat dwudziestych i w latach trzydziestych pełnił funkcje w państwowym systemie: był wiceministrem skarbu (1930–1935), komisarzem rządowym w Banku Polskim (1932–1935), a w 1936 został prezesem Banku Polskiego. Był także Komendantem Naczelnym Związku Legionistów Polskich (1936–1938) i współtwórcą Obozu Zjednoczenia Narodowego; brał udział w konwencie organizacji A. Zaangażowany w planowanie działań przed przewrotem majowym, był także członkiem Wolnej Wielkiej Loży Narodowej Polski.
W okresie przygotowań do wojny i w czasie wybuchu II wojny światowej pełnił funkcje w rządzie emigracyjnym: od 1939 minister skarbu, wice- i pełniący obowiązki ministra przemysłu i handlu, a następnie II podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu w rządzie Władysława Sikorskiego. W 1940 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie m.in. pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Józefa Piłdskiego w Ameryce.
Adam Koc zmarł 3 lutego 1969 roku w Nowym Jorku, pozostawiając po sobie bogaty dorobek w dziedzinie wojskowości i polityki.